MTB-live.com Your mountainbike website. you will never bike alone

Zaterdag voelde ik me niet al te best waardoor ik de verkenning beperkte tot één rondje. De benen waren goed, nu nog die misselijkheid.

Zondag stond er veel concurrentie aan de start: Turpijn, Zeldenrust (36e WK), Erlandsson (Zweden), Ketonen (Finland), Michiels en enkele sterke Hollandse meiden: Van Meurs-Boek en Groen. Opvallend was Joyce Vanderbeken die niet startte maar wel aanwezig was. Ondanks dat ze aan de leiding stond in het klassement en het waren dubbele punten.

Ik had last van de maag, veel zenuwen. Goed vertrokken maar eens aan de terril werd er ingehouden en gekeken. Turpijn werd de kop opgedrongen en derest wachtte af, de groep waaierde breed uit en ik kon onmogelijk voorbij. Aan de klim werd er versneld en gestreden voor het spoor. Ik kwam achter Petra Mermans te zitten en twijfelde om voorbij te gaan maar dit zou onnodige krachten kostten doordat het ander spoor heel los lag en ik was bang om een fout te maken. Hetzelfde probleem op de snelle afdaling.

Eens op de klim nam ze buitenbocht en kon ik voorbij, ik nam het wiel van Zeldenrust. Het leek alsof ik nog niet diep moest gaan, vreemd. Verderop ging Zeldenrust voorbij Michiels en kwam ik achter de Saeco-bikester. Na de startronde kwam ik als 5e door, een fietslengte van Githa. Ik werd op de hielen gezeten door Van Meurs en Groen. Op de klim kwam van Meurs me met een versnelling voorbij die ik niet kon beantwoorden. Nog steeds klimmende ging ik op mijn beurt Githa voorbij. Ik reed precies in "cruise control", vlot maar kon niet diep gaan. Toen kwam ook Groen erover maar ditmaal kon ik gewoon aanpikken, ik had geen problemen met haar klimtempo.
Op dat moment haalden de eerste juniors ons in en werd het een beetje chaos waardoor ik haar wiel kwijt was. Ze had een 5tal meter, ik probeerde de kloof te dichten. Even leek dit te lukken op de steilste klim maar daarna liep ze terug uit. Aan de meet had ze zo'n 20seconden, ik reed in 6e stelling, de maagpijn was bijna weg. Ik had wel wat schakelproblemen vooraan al bleef dit gelukkig beperkt, ik verloor er alleen wat tijd mee.

De 3e ronde bleef ik jacht maken op de Nederlandse. De Finse Ketonen kwam sterk opzetten maar ik begon me stilaan beter te voelen. Ze naderde tot in mijn wiel en kwam er zelfs even over, ik voelde dat ik sterker was, zette mij terug op kop en verhoogde het tempo. Al snel moest ze een paar meters prijsgeven en de rest van de ronde kon ik die voorsprong wat uitdiepen. Na die 3e ronde had ik een halve minuut voor en nu pas begon ik er precies door te komen. Ik voelde me beter.
De voorlaatste ronde kwam ik terug dichter op Groen maar het was de Zweedse Erlandsson die ik het eerst in't vizier kreeg. Het werd een felle strijd waarbij ze uit mijn klauwen wist te blijven. Toch was het nog oppassen voor de Finse die ook niet wou afgeven.

Ik werd 6e en 1e Belgische op een dikke minuut van de Zweedse die lang in 3e positie lag. Ik had het gevoel van maar 2 of 3 rondes (van de 5) echt gekoerst te hebben en misschien zat er wel meer in. Zeker als ik bedenk dat ik het tempo van Groen aan kon, zij werd nog 4e.
Tot mijn verbazing was het niet Turpijn maar een sterke Zeldenrust die won! Nu werd het nog spannend voor het klassement... Ik ging losrijden en toen ik terugkwam hoorde ik mijn naam afroepen. Nog net op tijd voor het podium van het eindklassement: een 3e plek naast Turpijn die won en Zeldenrust werd 2e. Toch nog een mooie afsluiter en eindelijk mijn eerste podium Benelux Cup. Er hangt een mooie geldprijs aan vast en die kan ik zeker goed gebruiken om volgend seizoen de kosten te dekken (al zal ik daar helaas niet mee toekomen).

Trainer Kris Henderieckx won bij de Masters.
Misschien start ik 11/10 nog in de allerlaatste koers. Ik hoop dat dit de UCI-koers "Roc d'Azur" is in Frankrijk, ik wacht nog op reactie van de Bond. Anders zal het het BK Marathon worden. 4/10 zal ik niet starten in de Hondsrug Classic (Nl) wegens cursus-en werkverplichtingen, jammer want dit is een UCI klasse 1 wedstrijd.

Dit weekend organiseerde mijn team Pervélo de Finale van de Flanders Cup in Geraardsbergen. Op zaterdag stak ik een handje toe tijdens de tijdrit voor kids en was ik seingever voor de citizens race. De kids waren in de wolken toen onze "peter" kwam kijken: Robbie McEwen.
Die middag kon ik zelf eens proeven van het parcours. Tot grote verrassing staken er serieuze technische stukken in: steile trapjes met een haakse bocht en dropje, een steile grasafdaling en een venijnig klimmetje met haarspeldbochten. In het laatste stuk zat een steile afdaling met een "drop" van een halve meter over een muurtje! Waauw, zalig! Je kon er ook rond rijden voor degenen die niet durfden.
Zondag was de start pas om 14.30u ipv 11u, dat was wel wennen. M'n schema een beetje overhoop :).
We stonden halverwege de Kloosterstraat, direct steil omhoog! In eerste instantie geraakte ik niet goed in m'n pedalen en was het Vanderkinderen die eerst weg was. Die enkele meters werden snel goedgemaakt en samen met Joyce reden we weg van de rest. Joyce probeerde al weg te geraken maar ik kon in haar wiel blijven tot boven. Nu volgde er een weide met lussen op en af, ik vreesde dat ze hier van me weg zou rijden maar ik kon haar volgen.
 De steile grasafdaling nam ze nog maar de volgende steile afdaling stapte ze af. Ik kon langs de andere kant van de boom, een ander spoor dat wel trager was. Zo kwam ik terug achter haar in de haakse bocht, nu was het snel optrekken op de muur want verderop begonnen de trapjes maar eerst moest je door een smal poortje. We sprintten volle bak maar het was Joyce die als eerste ertussen kon, weer stapte ze af. In een bocht nam ze buitenkant en ik kon eindelijk voorbij en kon als eerste de klim met haarspeldbochtjes aanvatten. Het laatste bochtje was niet te fietsen en ik stapte af. Net zoals zij mij hinderde in de afdalingen, treuzelde ik nu ook want als cyclocrosster is ze beter op de loopstukken. Hup terug op de fiets en op naar de Duivelsput met drop. Op een recht stuk slaagde ze erin me nog te passeren en aan de befaamde afdaling sprong ze weer van de fiets. Ik reed eraf maar moest net voor de drop er ook afspringen omdat Joyce me de weg versperde. In plaats van aan de kant te lopen liep ze in het spoor en belette mij alzo van het muurtje te springen. Ze had ook al fietsend de omweg kunnen nemen.
Ik volgde in haar wiel en bij een volgend technisch stukje slaagde ik er weer in voorbij te gaan. Nu ging het richting finish via een stuk startklim, boven in de weide zag ik dat ik plots al een grote voorsprong had. Ik was er zelf een beetje door verrast.

Nu ik overal kon afrijden kon ik me amuseren. Ondertussen liep mijn voorsprong de volgende rondes op tot zeker anderhalve minuut. Op een gegeven moment kon ik zelfs zien dat niet Joyce, maar Petra mijn voornaamste belager was. Nadien hoorde ik dat ploeggenote Sabine Bombaert in 2e stelling reed. Vanderbeken had een mentale tik gekregen en ging niet meer vooruit. Ik kon mijn tempo vlot houden, al nam ik klein beetje gas terug tov de startronde.
De 4e ronde kwam ik ten val in een haakse bocht. Gelukkig had ik niet veel snelheid maar mijn bidonhouder was afgebroken en ik was wel 15seconden kwijt... . Nu kon ik enkel drinken aan de bevoorradingen want een bus in het zakje van m'n strakke aeropak krijgen terwijl je aan't rijden bent is geen sinecure. Het was maar een klein rondje en niet zo warm dus zo erg was dat nu ook weer niet.

De 5e ronde maak ik een fout in een vervelende aflopende bocht in de weide en verlies weer tijd. Dit en het feit dat Joyce de knop had omgedraaid en de gaskraan openzette zorgde ervoor dat mijn voorsprong terug slinkte. Ik hoorde roepen dat ik nog 45seconden had en geef terug gas bij. Mijn 6e ronde is terug sneller maar dit weerhoud Vanderbeken er niet van om aan haar achterstand te knabbelen. Nog 30seconden...

Bij het ingaan van de laatste ronde zijn het nog een 15-tal seconden, in de hobbelweide verlies ik alle voorsprong en nu krijg ik een mentale tik. De Belgisch Kampioen cross denderde over de hobbels, bij het laatste bochtje komt ze binnendoor voor we de muur opdraaien. Hier had ik de deur dicht moeten doen...eigen schuld. Ik ben veel te braaf. Ze zet zich recht op de kapelmuur maar net voor het grasklimmetje stokte ze en ik zit er terug bij. Wat zich nu afspeeld is een copie van de eerste ronde. Ik in haar wiel, zij overal te voet waardoor ik niet voorbij kon. Weer komen we beiden samen in de haakse bocht onderaan, zij moet nog op haar fiets springen en dat gaf mij een meter voorsprong. Ik zette me recht en sprintte met alle macht, ik moest bijschakelen, de ketting haperde en Joyce gaat me voorbij. Nu is ze weer eerst aan het poortje en de trapjes en kan ze haar spelletje weer spelen. Het laatste bochtje van de haarspeldklim beslist de wedstrijd: het is een loopstrook en Joyce maakt het verschil. Ik krijg het gaatje niet meer dicht, zet alles op alles en sprint op de aankomstklim alles uit m'n lijf. De laatste honderd meters laat ik me uitbollen: kapot. Het heeft niet mogen zijn, ik verlies met amper 20 seconden een koers die ik vanaf de 2e ronde aan kop reed... Een hele teleurstelling.

Ik vond het knap van Joyce dat ze zich mentaal terug kon opladen en haar achterstand op korte tijd wist weg te werken. Ze is zeker in “forme” voor het crosseizoen! Alleen vond ik het nogal onsportief om mij de doorgang te beletten op technische stukken zodat ik mijn betere techniek niet kon uitspelen. Maar ja: dat is koers zeker? Dat is tactiek, iets waar ik nog veel in kan verbeteren. Ik moet ook gewoon wat “harder” leren zijn en me niet zomaar opzij laten zetten. Daar ga ik volgend seizoen zeker aan werken, concurrenten zijn gewaarschuwd! :)
Ik onthoud vooral het goeie gevoel tijdens de wedstrijd, dat was stukken beter dan in de koersen na het BK. Misschien heb ik dat te danken aan dat weekje rust en wedstrijdvrij weekend?

Ploeggenote Sabine werd knap 3e en weer 2 “Pervélo-chics” op't podium :). Gerrit Delfosse won bij de Masters en Frank Schotman werd 2e bij de Elites. Chapeau voor het hele team dat dit op poten heeft gezet. We zijn nog tot 21u bezig geweest met opruimen en konden daarna nog lekker eten op kosten van de ploeg :).

Kristien

Na een paar rustige (trainings)weken en een lastige verkoudheid denk ik wel terug klaar te zijn voor het grote werk. Afgelopen week heb ik zelfs compleet gerust, enkel het bikepark zat ertussen. Eindelijk zijn de keelpijn en andere narigheden weg en voel ik me terug fris.
Dat was ook een van de redenen waarom ik een wedstrijdvrij weekend inlaste. De wedstrijd in Heuvelland kon me niet bekoren en voor het klassement moest ik het ook al niet doen. Ik genoot ervan door m'n zinnen eens op iets anders te zetten. Ik deed mee in de historische stoet "850jaar Essen", een unieke belevenis die ik niet mocht missen. Achteraf was ik blij dat ik meegedaan heb en heb de koers geen minuut gemist.

Deze week staan er zware trainingen op het programma. Ook de volgende weken zullen niet mals zijn, om er terug te staan in de Wereldbeker te Schladming en de finale van de Benelux Cup in Winterslag. Doordat mijn Team Pervélo de Flanders Cup in Geraardbergen organiseerd, zal ik niet starten in de wereldbeker Champéry dat op dezelfde dag valt. Hopelijk kan ik mijn seizoen mooi afsluiten en me nog eens laten zien.
Waarschijnlijk doe ik niet mee aan het BK Marathon, het zegt me eigenlijk niks. Vooral het snelle saaie parcours zit daar voor iets tussen. Het gevoel in Winterslag zal misschien de doorslag geven...


Kristien

Deze week gaat vooral uit naar rust en proberen van mijn verkoudheid af te geraken. Stilzitten is echter niks voor mij, woensdag miste ik de bike al en zag een leuk avontuurtje wel zitten.Trainen is er niet bij maar me amuseren en techniek bijschaven kan wel! ;)

Woensdagnamiddag ben ik dan samen met Mieke en kids naar Maasmechelen gereden.We werden vriendelijk onthaald door dezelfde Limburgen als een halfjaartje terug, diezelfde die geen woord Antwerps verstond. Nu nog steeds niet maar 't is wel nen toffe pee :).
We vervolgden onze weg via de rode route en stelden vast dat de bewegwijzering nog steeds te wensen overliet. We lieten de mijnterril links liggen, da's niet te doen met kids: veel te steil en met trapjes.
Op het bikepark kon de lol beginnen. Ik liet de kids kennis maken op het initiatieparcours voor beginners. Een jump, "skinny" (smalle evenwichtsbalk) en bruggetje. Toen ze dit onder de knie hadden kon het grote werk beginnen...
We verkenden hindernis per hindernis en overwonnen onze angsten op de hogere Northshores (houten brugconstructies). Jumps en snelle kombochtjes verhoogden het plezier. Ikzelf probeerde dingen die me vorige keer niet lukten. Ook wou ik graag eens een "gap" springen: 2 schansen met een gat ertussen. Ik oefende daarvoor op eenzelfde hindernis maar waarbij dat gat opgevuld was, probeerde om het tussenstuk niet te raken. Tot de echte Gap ben ik niet gekomen, ik vond hem iets te breed :).
Ik dacht dat dat allemaal niet zo handig zou zijn met een hard tail, maar de Pervélo bike deed het uitstekend!

Het was zo plezant dat we de tijd uit het oog verloren en nogal laat terugkeerden. Op onze weg terug kwamen we de parkwachter tegen, waarschijnlijk was die ons aan't zoeken :). Alles moest nu in turbo-tempo. Ik moest om 19u op een feestje zijn maar dit werd 20u en kon dan maar even blijven want om 20.30u begon de "agility"-cursus, niet voor mij deze keer maar voor de hond :D. Het was nu aan Falco om zich uit te leven op kunstmatige hindernissen...


Kristien

Net als vorig jaar mochten we op "den groten hof" van een stokoud vrouwtje overnachten. Ik had zaterdag nog andere verplichtingen dus waren we laat toegekomen en heb nog snel tegen den donkere aan een half rondje verkend om de beentjes los te krijgen. 's Nachts een keertje eruit gemoeten van de keelpijn maar 's morgens was alles wel oke. Weer snel de bike op en één ronde verkend. Er zat een leuke extra lus in en het lag iets moeilijker door het losse zand. Daardoor kwamen ook de wortels meer bloot te liggen maar dit maakte het gewoon nog leuker :)
 
Ik was gekomen om te winnen, dit was mijn favoriete parcours van alle Flanders Cups: de mooiste, meest technische en gewoon zo leuk! Echter had een aanhoudende ziekte/verkoudheid/vermoeidheid mij de laatste 2 weken parten gespeeld en aan trainen ben ik niet veel toegekomen. Dit zorgde ervoor dat ik ook mentaal niet vol zelfvertrouwen aan de start stond. Maar zo erg was dat niet: ik zou zeker plezier beleven aan deze mooie wedstrijd en da's ook belangrijk!
BATS! Een goeie start, het was weeral lang geleden dat ik nog eens kopstart had :). Ik wou blijven rechtstaan tot bovenaan de startklim, ik wist dat ik dat kon. Maar bijna boven verzuurde de benen precies al, zette me in't zadel en het tempo zakte. Joyce kwam erover en ik moest even passen. In de daaropvolgende afdaling zat ik al terug in haar wiel, afdalen is haar ding niet... Dit afdalinkje werd gevolgd door nog een maar een langere en moeilijkere met veel sporen, hier kon je wel voorbijsteken. Ik ging een pak sneller maar zij koos dezelfde lijn en ik kon niet meer van spoor veranderen. Bijna onderaan koos ze dan om rechts te houden, dit was m'n kans! Ik bleef in't midden en kon net net binnendoor glippen in de bocht vanonder. Het was echt close, ik denk dat we elkaar zelfs raakten. Het was acrobatenwerk maar daar hou ik wel van :)
Net voor de volgende klim gaat ze me terug voorbij en ik heb moeite met volgen bergop, haar tempo lag te hoog. Ik probeer verwoed weer alles dicht te rijden in de afdalingen en dat lukt nog min of meer. Op het lange rechte stuk hebben we windop kop en ik had al een kleine achterstand, het gat werd terug groter. Ik wist dat ze op deze stukken sterker was en die grote wielen zijn dan ook geen nadeel. Ik passeerde met zo'n 15sec achterstand.
In de volgende klim raak ik nog meer achter en het ziet er niet goed uit. Ik blijf proberen om dichter te komen door met veel risico (én plezier :) de afdalingen in te duiken. Luid aangemoedigd door zowel kleine als grote supporters blijf ik de moed erin houden. Toch heb ik moeite met het vinden van een goed ritme. De rondes daarop bleef Joyce uitlopen, pas na drie kwartier begon ik precies wat beter te draaien. Misschien zat dat gelleke er voor iets tussen? Dan hoorde ik dat ik weer aan't terugkomen was. Blijkbaar was dat maar even... Dan begint plots de ketting te haperen en valt er telkens af in de afdalingen. Net waar ik snelheid en winst kan maken, moet ik nu rustiger rijden en zien dat de ketting erop blijft. Het ging van kwaad naar erger, telkens ik de benen stilhield voor putten blokkeerde alles.
 
Net voor het ingaan van de laatste ronde passeert er plots een blauwe tornado die z'n armen in de lucht steekt. De eerste junior finished en ik moet stoppen, met die kettingproblemen vond ik dat toch niet erg. Het was wel raar dat ik niet kapot was, ik had precies niet voluit gekoerst of kunnen koersen. Deze week is't rustig op't werk en dus maar eens een weekje niks doen en uitzieken.
Ploeggenote Ann De Tré was outstanding en werd knap 3e! Een mooi podium met 2 "Pervelokes" :). Trainer Kris Henderieckx won bij de Masters, ik was fier op hem ;)
 
Voor deze wedstrijd mocht ik mijn mooie nieuwe "aeropakje" in de driekleur aandoen, het Team had ook gezorgd voor een nieuwe bril want de mijne raakte kapot op de wedstrijd in Duitsland. 
 
Nog even zeggen dat de finale van de Flanders Cup doorgaat op 13/9 in Geraardsbergen en dat dit georganiseerd wordt door mijn team Pervélo. Supporters op post! :)
Meer info kan je vinden op

Deze week stond ik in voor het sportkamp te Brecht, da's maar een goei 20 a 25km dus verkoos ik zoveel mogelijk met de fiets te gaan werken.
Zo kwam ik dinsdag rond half vijf terug en zoals altijd neem ik de mooie smalle achterwegeltjes. Tot plots om de bocht een gigantisch koebeest de weg versperde! Verbaasd kneep ik de remmen dicht. De bonte meid bekeek me met haar grote zwarte kolen van ogen "wa komt gij hier doen?". Ik zou zeggen: je neemt me de woorden uit de mond! :)
Ik stapte af, deed een paar passen in haar richting en stak m'n hand uit. Waarschijnlijk vond ze mij wel een imposante verschijning en deinsde achteruit. Ik keek even rond en aan de linkerkant was inderdaad een weide met nog wat familie erin. Ze deed nog een paar passen opzij en stond in de berm te snoeven naar haar vriendinnetjes. Zo de weg was vrij... Maar ja, ik was een beetje bezorgd  om andere voorbijgangers en vond het ook erg dat ze gescheiden was van haar dierbaren. Dus ging ik op zoek naar een opening, want hoe was ze er anders uit geraakt? Maar nergens iets te vinden, zelfs geen draad die wat naar beneden hing... Het was mij een raadsel hoe dat beest daar beland is.
Na 10 minuten gaf ik het op en ben doorgereden, nog een paar keer achterom kijkend naar ons Mieke. Ze stond er zo zielig. De hele rit heb ik me zitten afvragen hoe ze daar toch terecht kwam.
Voor ik het wist stond ik terug voor mijn groen poortje thuis en was er ditmaal een zwart beest dat me luid blaffend begroette. Deze zat gelukkig wél op de juiste plaats :)


Kristien

Afgelopen week geraakte ik maar niet gerecupereerd van de wedstrijd in Duitsland. Vijf uur achter het stuur, een kort nachtje en dan hele week sportkamp geven deden er geen goed aan... Gelukkig kon ik nog bij de masseur terecht en zaterdag half uurtje losrijden voelden de beentjes terug beter.
Zaterdagavond met Rob naar Houffa vertrokken, daar in de camionet geslapen. Deze keer geen everzwijnen :)
Zondag vroeg uit de veren om in te schrijven. Eerst twijfelde ik tussen 100km of 75 maar doordat ik me de hele week niet fit voelde ging de logische keuze naar de kortere afstand. Deze marathon diende gewoon als training op hartslag, het was geen doel op zich. Van het Team kreeg ik nog wat gellekes en een grote drinkbus, dat zou nodig zijn!
 
Buiten Rob deed ook Teammanager Rudy Rollenberg mee, hij wou laten zien dat hij nog een goeie conditie had :). Ze schoten ons weg onder een stralende zon, het was 9.30u maar al behoorlijk warm. De lange startklim op de weg was ideaal om het peloton van honderden mannen en vrouwen uit elkaar te halen. Voor mij was het een opwarmertje want ik had niet meer kunnen opwarmen. Hoewel ik rustig reed bleef ik in de voorste kopgroep, een goed teken? Ik had geen enkele moeite om te volgen, Rudy kleefde in mijn wiel maar nam bijna boven over.
Het eerste uur reed ik rustig, met lage hartslagen op de "vlakke" stukken. Dat was de bedoeling. Daar er geen enkele andere vrouw was over gekomen, ging ik ervan uit dat ik eerste reed.
 
Aan de eerste bevoorrading moest ik noodgedwongen een plaspauze inlassen. Dan bidon terug vullen en weer weg. Een kwartiertje later kwam plots Katrien Geuens (MTB Rudi) naast me rijden. We hadden een leuke babbel tot we ons afvroegen welke afstand we beiden reden...ook zij reed de 75km! Oei, dan moeten wij eigenlijk tegen elkaar rijden! Onee, ik vond dat ni zo leuk tegen een "vriendin" te moeten koersen. We zetten ons koffiekransje verder totdat Katrien een sneller tempo begon te rijden op de vlakkere stukken. Blijkbaar zaten we nu op een sneller gedeelte en kwamen een tijdje geen echte klimmen meer tegen. Ik volgde in Katrien haar wiel en voelde dat ze sterk was op die stukken maar ook dat ik sterker was als het wat omhoog ging. Ik heb de kop overgepakt en toen er zich een klim aandiende heb ik wat versneld, wat voldoende was. Om ervoor te zorgen dat ze niet terugkwam moest ik nu wel tempo blijven draaien op de vlakkere stukken, terwijl ik daar normaal het tempo zou laten zakken.
In Achouffe was er veel commotie aan een steil klimmetje naast de weg, er stonden toeschouwers en wie de top haalde kreeg luid applaus. Er raakten er velen niet op, dat moest mij lukken! Even surplacen om voldoende afstand tussen mij en de vorige renner te hebben en hup! Ja, ja, nog een beetje, beetje links, pas op, ja bijna... YES! Ik was er!!! Wat een goed gevoel :). En die mannen met open mond: "amai da meiske" :). Wat een kick. Ergens op een snelle afdaling gooide ik mij in de bocht toen er plots een groot diep gat aan m'n voorwiel lag. In enkele luttele seconden moest ik beslissen: springen of... Tja ik had niet veel keuze eigenlijk want ik ging veel te snel om nog een maneuver te doen. "Springen!" ging het door m'n hoofd en voor dat woord weg was vloog ik al door de lucht en landde netjes achter het gat :). Wow...wat een rush die adrenaline, echt biken ;). De Waal die op dat moment naast me reed uitte zijn verwondering over mijn sprong.
 
Er volgden nog een paar van die steile "net-niet of net-wel" klimmen om uiteindelijk bij de laatste bevoorrading aan te komen. Toen ik daar terug vertrok zag ik net nog Katrien aankomen, ai terug wat gas bijgeven! Toen we op het wereldbekerparcours in Houffalize kwamen, wist ik dat de finish in zicht was. Mij nog een beetje amuseren in de afdalingen en dan met een goed en voldaan gevoel de finish over als winnares!
Een sterke Katrien Geuens kwam slechts 4minuten later binnen, 3e werd een Nederlandse. Teammanager Rudy liet zien wat hij waard was, maar kwam op het einde wat tekort om mee te strijden met de 2 beste dames :) :p
Achteraf gezien had ik de 100km wel aangekunnen want ik had toch goede benen en het gevoel viel ook wel mee. Da's misschien voor volgende keer ;)
 
De meeste podiumbeesten waren wel teleurgesteld over de naturaprijzen. Die stonden in schril contrast met de geleverde prestatie en het hoge inschrijvingsgeld... Dat was wel jammer.


Kristien

Doordat "moederkesdag" hét toppunt is voor mijnen lieve bloemist, was ik een beetje verplicht om hem bij te springen. De hele week al een handje toegestoken mar dit maakte dat ik zaterdag de 15e pas in de namiddag naar Duitsland kon vertrekken. Beetje jammer maar zolang je van dat biken ni kan leven...
Ook Rob had verplichtingen, gelukkig kon ik beroep doen op Miel Verbraeken (masseur en ook een hele steun) anders had ik deze mooie internationale wedstrijd nooit kunnen rijden. 
 
We hadden een rit van 5u voor de boeg en kwamen rond 17.30u aan in Bad Salzdetfurth. Daar was het zoeken naar een slaapplaats, ik had verschillende logementen gemaild maar niet één had geantwoord. Omdat er zoveel te vinden waren op internet dacht ik ter plaatse zeker iets te vinden.... We gingen van huisje tot huisje maar alles was volzet, we leken wel "Jozef en Maria" :). Het begon stilaan op m'n zenuwen te werken en de moed zakte in m'n schoenen. Ondertussen was het al 18.30u toen we doorverwezen werden naar een hotel op 13km. Daar ging mijn bedoeling voor nog een verkenningsrondje...maja, k was al blij dat we een slaaplaats hadden. Wij naar daar en na een goeie spaghetti nog snel een half uurtje losrijden. Om 22u bed in want we moesten om half 7 opstaan zodat ik nog voor de 1e wedstrijd van 8.30u op het parcours kon.
 
Zondagmorgen en na een zielig ontbijt stond ik om 8u dan op het parcours, al was het niet simpel om alle paadjes te vinden... Soms kwamen er renners uit een ander paadje en ik vreesde dat ik ergens stukken miste. Het was een zwaar parcours met een superlange klim die eindeloos bleef duren, gevolgd door mooie technische afdalingen, een steile trappen-afdaling en 2 hoge kunstmatige drops. Bij de hoogste kon je zelfs de "chickenway" kiezen: afdalen naast de drop maar met een omweg. Ik nam deze want had geen zin om brokken te maken, ook niet aan de bike, ik had foto's gezien van geplooide voorwielen op deze plek. Ik moest het met één rondje stellen en hopen dat het zou meevallen, de eerste ronde dus wat afwachten mede doordat het superwarm was (32°!). Het eerste gedeelte na de start was geneutraliseerd achter een motor (wegens de kunstmatige zandheuveltjes op de weg), aan de voet van de klim kregen we dan vrij en werd er meteen stevig tempo gemaakt. Ik zag Sanne naar de eerste 5 rijden en alles ging op een lint, daarachter Maaike en Githa was net voor mij. Achter mij viel er al een gat. Tegen dat we bijna boven waren had Githa zo'n 10sec voor, ze had het precies moeilijk en had geen aansluiting meer. Net na het laatste steile stukje moest ik even bekomen en liep ze verder uit. Ik had koude rillingen en kippevel maar het was stikheet, ik voelde me helemaal niet goed. De afdalingen nam ik wat voorzichtig omdat ik ze nog niet goed kende. Ik denk dat ik rond de 12e plaats passeerde.
De ronde erna kwam er eerst een Duitse in het roze aandringen maar haar kon ik er weer afrijden op de klim. Deze klimmende stukjes in het bos had ik dus gemist! Blijkbaar had ik alleen de startronde verkend...Maja, beter wat klimmetjes niet verkend hebben dan afdalingen!. Ik voelde me nog steeds slecht, hoewel ik normaal wel tegen de warmte kan ging het me nu toch niet goed af. De 3e ronde kwam er een Duitse van Team Rothaus-Cube erover, ik ging niet meer vooruit. De rondes erna waren echt afzien, ik dacht zelfs even aan opgeven! Man wat was dit een zware koers! Regelmatig reed de ambulance uit en ook naast de afdalingen zag je hier en daar iemand liggen. Gelukkig was er daar nog het jollige Duitse publiek, roepen en klappen voor de eersten tot de laatste. Ook stond er bij de spectaculairste afdalingen een speaker die iedereen aankondigde. Ik had het gevoel in de wereldbeker van Offenburg te zitten.
De voorlaatste ronde werd ik net voor de laatste afdaling gepasseerd door winnares Lisi Osl, de Oostenrijkse won al een wereldbeker. Ik vond het niet erg want ik was leeg en zag er tegen op om nog een ronde te doen. Ik was blij dat het gedaan was en het eerste wat ik deed was water zoeken :).
 
Ik werd 13e en 3e Belg en 8e Elite. Ik was blij dat ik top 15 had gehaald want dat was een doel (UCI punten), al was het vooral voor de ervaring. Waar ik niet blij mee was, was mijn prestatie op zich. Ik vond dat het niet goed ging, maar ik moet dat misschien in de context zetten. De voorbereiding was barslecht (maar dat krijg je als je er bijna alleen voor staat) en ik heb nog maar 2 weken rustig getraind. De anderen moeten er binnen 3 weken staan voor het WK en pieken, terwijl ik deze maand "carte blanche" kreeg van de trainer. Ik wil pas pieken half september en moet tegen dan nog fris zijn.
Achteraf gezien was ik blij dat ik meegedaan heb, ik heb veel bijgeleerd. Het was een hele mooie ervaring, het niveau was veel hoger dan ik dacht, niet te vergelijken met een Benelux Cup en ook veel professioneler. Dat smaakt naar meer! ;)
Dit heb ik allemaal te danken aan mijn sponsors, middenstanders uit Essen. Het werd nog een hele trip terug, ik lag tegen half 1 in bed. s' Morgens moest ik er om 7u terug uit want heb nu twee weken sportkamp voor de boeg...  
 
 
 

Hej, beetje laat mar hier is het nog;
 
Dinsdag met de fiets naar de koers in Brasschaat, 20 minuutjes dus was al goei opwarmingske ;). Stond veel bekend volk aan de start, buitenlanders en enkele (wereld)kampioenen. Het feit dat deze koers dit jaar een "Beker van Vlaanderen" manche was zal er voor iets tussenzitten, dus geen gewoon "kermiskoerske".
De 1e ronde kwam ik al meteen voor een onaangename verrassing te staan, en ik was volgens mij ni de enige... Voor de start bleef de poort van het militair domein gesloten dus kon je een stuk niet verkennen, maar ik ging ervan uit dat het dezelfde ronde was als andere jaren, niet dus! Enkele bochten later trof ik een 2e kasseistrook, meteen werden we door elkaar geschud als zaten we in een levensgrote blender ofzo, amai ni te doen. Was even chaos alom en sommigen probeerden wanhopig de kantjes op te zoeken, direct volgden er verschillende klapbanden, valpartijen en nog van dat moois. Ik had mijn banden afgesteld op de eerste (en normaal enige) kasseistrook die veel beter lag dan deze -op het eerste zicht- willekeurige steenhoop, dus veel te hard. Maar zoals ik al zei: ik was niet de enige :).
Na deze strook was het niet makkelijk om aansluiting te houden en was het dan ook geen verrassing dat er na één ronde al veel volk achter was. Het was duidelijk dat hier de volgende rondes een beslissende rol zou gaan spelen.
Er was eerst een 3-tal weg, net voor half koers schoot het tempo plots als een raket omhoog en werd alles na de kasseien op een lint getrokken. Het hele peloton (of wat er nog van over was) verbrokkelde en ook ik had moeite om aansluiting te houden, net voor het laatste rechte stuk op de Bredabaan kon ik terug aanklampen. Op de kasseien wilden er steeds meer rensters over het grind in de kant rijden, de vermoeidheid woog zwaar en die smalle strook naast die vervelende hobbels werd wel heel aantrekkelijk :). Ook ik kon er niet aan weerstaan en als echte mountainbikester reed ik door de vele putten, grote stenen ontwijkend :). Het bleef elke ronde knokken na die strook om bij het peloton te blijven en ik moest een paar keer een gat dichtrijden.
Tegen het einde geraakte er nog een groep van 11 weg, geen idee hoe dat kon... Tot dantoe was het voor mij gewoon in't peloton rijden, aan de kop komen was er niet bij. Hoewel ik er een paar keer dichtbij was, maar die positie vasthouden was moeilijk. Ik slaagde erin om me de laatste ronde goed te plaatsen, reed nog een gat dicht met een heel peloton in m'n wiel op iemand die nog probeerde te ontsnappen, daarna nog eens toen Sanne Cant ervandoor sprintte. Dan kwamen we op de Bredabaan en was het massasprint. Om in aanmerking te komen voor de afvallingskoers voor 1000€ moest je bij de eerste 20 zijn en gezien er al zo'n 14 weg waren...
Met mijn verstand van sprinten kwam ik al vroeg in de wind te zitten maar dan nog haalde ik het lint in, het werd nog krap, ik schatte een 10-tal man. Ik was er waarschijnlijk niet bij, net als vorige jaren. Toen werd ik 21e en 22e :(
Met fietske weer terug in gezelschap van Mieke en kids werd het een leuk uurtje losrijden. Dat was weer een stevig trainingske: 20km heen, 100km koers, 20km terug= 140km :).
De dag nadien nog steeds geen uitslag, paar dagen later enkel eerste 25 en was er niet bij. Zal dus tussen 25e en 30e zijn zoiets, op een 90tal rensters.

Zaterdag weer met kids mee om te supporteren, ook om te verkennen maar mochten pas zondag op het fort. Dan maar wat rondjes rijden met de kids :). Verder vond ik het jammer dat ook de klimmetjes en afdalinkjes aan de aankomstzone weg waren. Het parcours werd daardoor wat saaier en nog sneller, al hadden ze nu meer lussen gelegd. Het was een draaien en keren van jewelste en soms zag je door de al die linten het parcours niet meer :).
Ben dan -net zoals in Eksel- met de fiets terug naar huis gereden, 2u fietsen.
Zondag. Ik ging er het beste van maken, maar het zou vooral een goede interval-training zijn. Het klassement interesseert me niet en deze periode gaat vooral uit naar terug opbouwen naar september met veel duurtrainingen. Op dit moment hebben trainingen voorrang op wedstrijden.
Ik had een matige start en was als 3e weg, na de bocht probeerde ik Nancy Bober te passeren maar het rechte stuk was net iets te kort en ik moest vol in de remmen aan de versmalling voor het "wasbord" (3 heuveltjes). Ik probeerde het daarna nogmaals maar er waren nog scherpe bochtjes waardoor ik niet voorbij kon. Pas op het rechte stuk richting fort kon ik haar passeren, Joyce was al gaan vliegen en had al enorme voorsprong. Ik zette de achtervolging in en dacht eerst dat Nancy volgde, zo zouden we er samen naartoe kunnen rijden. In het fort besefte ik dat ik alleen zat en het zelf zou moeten doen. Ik merkte dat ik op het fort en in de bosjes daarna wat terugkwam, ik had nog 15sec achter na de 1e ronde. Daarna bleef ik zowat hangen en op een gegevn moment kwam ik weer dichter en dacht dat ik er naartoe kon rijden, maar op de lange rechte stukken verloor ik weer terrein. Na 3 van de 7 rondes begon de rug op te spelen. Joyce begon uit te lopen, na 4 rondes besefte ik dat winnen niet meer mogelijk was en maakte er een training van. Ik moest alleen oppassen dat Petra Mermans niet terug kwam want die is ook sterk op dit parcours en zeker op het einde van de koers. Dit gebeurde echter niet, ze werd ingehaald door de eerste junior en moest een ronde minder. Even twijfelde ik of ik me ook niet zou laten dubbelen, ik had er geen zin meer in en had veel rugpijn. Maar toch doorgereden al was de laatste ronde meer een "toeristenronde" tussen renners die al aan't opwarmen waren en soms een beetje in de weg reden :/. Maar ik maakte me er niet druk in, voor mij was het uitbollen :)

2e dus en daar was ik best tevreden mee, Joyce was gewoon de sterkste. Al had ik wel eens willen weten hoelang ik het kon volhouden als ik na de start in haar wiel had gezeten.

Dinsdagavond doe ik mee aan de wegkoers in Maria-Ter-Heide, start om 17u.
Volgend weekend ga ik naar de Bundesliga in Duitsland, een E1 wedstrijd waar UCI punten te rapen zijn, al ga ik vooral voor de ervaring.