MTB-live.com Your mountainbike website. you will never bike alone

De zon stond hoog aan de hemel in Madrud. De meeste mensen verscholen zich voor de verschroeiende zon, maar deze reporter zou woord houden. Er was een afspraak met de Joseba Arizaga, de teammanager van Orbea, om de fiets van Orbea eens uit te testen met een rondje op het WB-parcours in Madrid. Hoewel ik tevreden ben met mijn eigen mountainbike, kon ik me moeilijk inbeelden wat ik die middag ging bijleren.

Eens aangekomen bij de technische/promo-tent van Orbea, merkten we al een eerste probleem op ik geen klikschoenen had. Dus mijn tweewieler halen om de pedalen te gaan wisselen, waardoor er onmiddellijk een amusante sfeer in de lucht hing, omdat de Orbea-bike onmidddellijk enkele grammen zwaarder werd. Maar die twee pedaaltjes zouden me het enorme verschil inzake gewicht niet doen ontgaan. Ik kreeg een helm en een truitje van Orbea te leen en het plaatje van “team manager” werd op de fiets geplaatst om niet door de organisatie van het circuit te worden geplukt.

Daar stond ik naast de mountainbike die hetzelfde model van Orbea-renner Ruben Ruzafa is (4de tijdens de WB-wedstrijd in Madrid). De ogen van Absalon waren op mij gericht, wat voor deze keer niet omgekeerd was. Ik stapte op de Orbea-bike en voelde dadelijk een verschil met mijn eigen fiets. Deze gaf je het gevoel om met vleugels van plezier te rijden. Ik reed naar de start van het parcours en voelde de zenuwen opkomen.

Zou dit nu hetgene zijn wat die prof-mountainbikers voelen? De stress voor het parcours onder zich te voelen of de eer om dit parcours eens of te rijden? Wat het ook moge wezen, ik ging op weg. De eerste kilometer was het een beetje kennis maken met de bike en die wat beter te leren kennen. En het mag gezegd worden, de personen bij Orbea weten waar ze mee bezig zijn. Zelfs voor een leek als ik was het duidelijk wat waarvoor diende en welk effect het had op je fiets.

Na die eerste kilometer diende de eerste klim zich aan. Met mijn fysiek op quasi nul, begon ik aan een klim waar ik diezelfde ochtend had moeten afstappen met mijn eigen fiets. Tot mijn grootste verbazing ging het nu veel vlotter. Of het nu de fiets of het gevoel van trots, dat ik op deze Orbea mocht rijden: ik weet het nog steeds niet, maar ik raakte de eerste helling op. Ondertussen werd ik wel gepasseerd door enkele racers zoals iemand van Specialized en van Topeak, maar op mijn eigen tempo raakte ik ook boven. Met nog een laatste bochtje laat ik de helling achter me waar ik deze ochtend op stierf en moest afstappen met mijn eigen fietsje.

Ondertussen had de Orbea-fiets mijn vertrouwen gewonnen en ik begon de afdaling. Met goede afdalingstechniek (kuchkuch) maar met een nog betere mountainbike onder mij, beëindig ik deze afdaling heelhuids zonder één enkele val. De vering gaf me het gevoel van een luxezetel terwijl ik de eerste heuvel in Casa del Campo naar beneden vloog. Tijdens de tweede klim toonde mijn lichaam aan dat ik iets te veel aan het presteren was dan het gewend was en kreeg pijn in mijn benen. Maar tandenbijtend kwam ik toch aan de top en ging op weg naar de volgende afdaling van mijn ene ronde op de Orbea-fiets van Ruzafa.

Door de vlotte eerste afdaling had ik waarschijnlijk dat net iets te veel zelfvertrouwen gekregen waardoor ik risico’s begon te nemen die ik anders nooit of te nimmer zou hebben genomen. Daarmee wordt ook het bewijs geleverd dat hoe goed de fiets ook is, het de renner is die het doet. Met volle overmoed stortte ik me op de afdaling, maar ging op spectaculaire wijze over kop.

Zonder acteeropleiding te hebben genoten moet ik de val er enorm pijnlijk hebben doen uitzien want verplegers, die steeds in de buurt van gevaarlijkere punten op het parcours staan, kwamen onmiddellijk ter hulp. Er moest echter geen hulp baten, want blijkbaar komt een judo-opleiding ook van pas als je op de mountainbike zit. Na de ongelovige verplegers gerust te stellen dat ik buiten een schaafwonde op mijn hand niets mankeerde, ging ik verder op het parcours.

Snel volgde een nieuwe steile klim waar twee mountainbikers halverwege de klim bij een boomwortel zag stoppen en te voet verdergaan. Ik had een punt op de klim gezet tot waar ik wilde geraken: die ene boomwortel! Met verzuring in de benen, een portie doorzettingsvermogen en een fantastische tweewieler lieten mij toe om alsnog de boomwortel te bereiken. of was het de fiets. Vol trots en met bewondering kijkend naar mijn geleende tweewieler doe ik het laatste stuk van deze klim te voet.

In de daaropvolgende afdaling ging ik, mijn inziens, toch al een hele vaart. Deze illusie werd echter verbroken toen ik gevloek en gestommel achter me hoorde. Het was de Belgische, Githa Michiels, die me voorbij wilde steken maar ik iets teveel plaats van de track opeiste. Beter laat dan nooit, ga ik alsnog aan de kant om ze te laten passeren. Hierbij nogmaals excuus, Githa, hoewel we ook al genoeg gelachen hebben na mijn ene ronde.

Op het tweede deel van het parcours stond me de ‘Dodenval’ te wachten. Ondertussen werd ik opgehouden door enkele enthousiastelingen die me voor een Orbea renner waanden. Toen ik begreep dat ze echt die indruk hadden, maar even snel uitleggen wat er gaande was om Orbea geen gezichtverlies te bezorgen. Bij de laatste afdaling laat mijn lichaam zich horen en gaat in sommige plaatsen over in krampen. Geen fysiek en meer dan 10 kg te zwaar, dat is niet goed en dat merk ik hier ook. Maar dankzij de MTB-live.com-fotografe en mijn toekomstige vrouw had ik de kracht om de ronde toch nog af te werken. Meer dan voldaan en gevuld met een goed gevoel, kom ik over de finishlijn in Madrid na mijn ene ronde.

Ik waan me misschien wel een kampioen, maar ik voel me zo kapot na één ronde. Terwijl de vrouwen er vijf en de mannen maar liefst zeven moesten verteren tijdens de WB-wedstrijd! Maar ik kijk terug met een goed gevoel en kan enkel beamen dat een Orbea-fiets een droom is om mee te rijden. Ik ben dan ook enorm benieuwd of er een ander merk mij hetzelfde kan laten doen voelen als wat Orbea mij heeft doen beseffen.

Met een wijze one-liner hoop ik de geschiedenis in te gaan: “Een mountainbike is geen mountainbike.”. Voor een toertocht kan je strijden met een standaardmodel met wat gewijzigde onderdelen. Maar om in wedstrijden mee te dingen naar ereplaatsen, dan kan elk verschil in materiaal en technische kennis het verschil maken. Dus ook de beste mountainbikers ter wereld moeten met het beste materiaal rijden.